Forum Download app Gifts
48.27% Scene of the Crime Detectives / Chapter 14: CHAPTER 13: BIRTHDAY TRAP

Read Scene of the Crime Detectives - Chapter 14 online

Chapter 14: CHAPTER 13: BIRTHDAY TRAP

Chapter 13: Birthday Trap

Irene Adler's POV

Guess what? Today's my birthday. Ugh! What an extraordinary day?! Nah! That's sarcastic. Wala naman kasi minsang nakaka-alala ng special day kong ito kaya nothing's very special 'bout this day. Isa pa, sigurado nga rin akong kahit mga magulang ko ay hindi alam na birthday ko ngayon.

On the other side, may special naman pala kahit papaano. What special is, this is my eighteenth birthday. This day is special not because I have a grandiose party but today's the start of my independence and liberty. Now that I'm eighteen, I can do whatever I want without limits anytime anywhere.

Maaga akong nagising kaninang umaga to start my boring, common life. 'Yung buhay na redundant, alam niyo 'yun?

Gaya ng palagi kong ginagawa ay dumiretso agad ako sa clubroom. Their face seems to be worried. I immediately greeted them. "Hi, guys! What's in that face?"

Their face gazed to me. "May hinahabol kasi kaming project. Hindi namin alam since palagi kaming nandito sa clubroom. Epekto ng pagiging adik sa kaso, 'lam mo 'yun?" Napangiti ako sa sinabi ni Sof.

"Ano bang subject?"

"Math." Wait, what?! Math?! Hindi ba pare-pareho lang kami ng teacher sa math.

"Math? Hindi ba pare-pareho tayo ng teacher? Si Miss Alcaraz? Wala naman akong natanggap na balitang may bagong project na pinapagawa si Miss Alacaraz." Nagtatakang ani ko.

"Oo nga. Pe-pero ito 'yung hindi namin napasa on time. Alam mo naman, exams are waving." Ani Russ. Ah, okay. Kaya pala.

Kahit kasi exempted kami sa regular class because of our advantage, required pa rin kami magpasa ng required schoolworks. Kaya kahit anong gawin namin, hassle pa rin. Tch, buhay estudyante feels.

Why do I feel sad? Ugh, siguro 'yun naman palagi ang nararamdaman ko. Or is this because even my clubmates didn't get to remember that this day is my birthday? Am I some sort of umaasa? You know, being hopeful that someone will remember this day? Hindi naman siguro.

Time passed so fast that I didn't notice that it's recess time. Agad kong inaya ang aking mga kasama na pumunta sa canteen. "Tara guys, sa canteen?"

Nagtinginan silang lahat, minsan lang nila itong gawin kaya it creeps me out. "Ba-bakit kayo ganiyan makatingin? May multo ba sa likod ko?" Agad akong napatalon sa kanilang apat at tinignan ang aking dating pwesto.

JD coldly replied. "How many times do I have to repeat that there's no such thing as ghost?" Hala, galit na naman si manong sungit. Tch, malala na ata regla nito e.

"Okay po. Sorry na po." I sarcastically said. He sighed. "So, ano? Tara sa canteen?"

"Ah, may gagawin pa kasi kaming apat. Ano nga ba 'yun?" Ani Ceah. Wait, may nakalimutan si Ceah? That's impossible. He has an outstanding photographic memory kaya bakit niya 'yun makakalimutan. Something's really strange.

"Ano ka ba Ceah! Nakalimutan mo na ba? Ipa-pass natin 'tong project kay Miss Alcaraz." Ani Russ. "Siya nga pala Irene, may kakausapin pa kaming mga teachers mamaya kaya mukhang male-late kami."

"Another one–?!" Naudlot na reklamo ni JD nang takpan ni Russ ng kamay niya ang bunganga ni JD.

"Huwag ka nang mag-reklamo. Just go with the plan." Teka, what's the plan. "Sige na nga, Irene. Alis na kami."

Agad silang dumiretso sa pinto at umalis. Dinig na dinig ko pa nga ang reklamo ni Russ dahil sa laway ni JD. Palibhasa kasi. Hay naku talaga!

So ano? What am I gonna do here... alone?

I decided to walk alone. Makapag-lakad lakad lang, isabay na ang pag-iisip-isip. About what? About sa buhay, sa pamilya or kahit na anong topic. Baka kasi, God planned this time to be my me-time.

About sa buhay? Normal lang naman. Ang sabi ko nga, walang thrill. Ang bagay na nakakapag-bigay ng thrill lang naman sa akin ay mga kaso at ang clubmates ko.

About family? Same. Nothing is different. Panay away pa rin ang mommy and daddy ko, which is actually their daily habit. Still, my brother's not immuned about our home's everyday atmosphere. Bata pa kasi.

Dahil sa pag-iisip, hindi ko namalayan na nandito na pala ako sa math department. Teka, nandito sina Russ hindi ba? Mapuntahan nga.

Agad kong binuksan ang pinto ng math dept. There greeted me my favorite teachers. Siyempre, favorite ko kaya ang math.

"Oh, napadalaw ka Irene?" Bati ni Miss Estipania.

"Bakit ma'am, bawal?" Ani ko kay Miss Estipania at saka ngumiti. "Hindi, joke lang ma'am. Nandito po ako para puntahan ang mga kaibigan kong pumunta kay Miss Alcaraz. Wala po pala siya dito ngayon."

I looked at Miss Alcaraz's table. "Wala siya dito, Irene. Nagtuturo ata. Hindi ko rin alam e. Maiba ako, ano nga ba ang kailangan nila kay Aileen?" Yeah, Aileen Alcaraz ang pangalan ni Miss Alcaraz. She's been my teacher in math since grade nine.

"May hinahabol po daw silang requirements. Wala ho bang apat na estudyante ang nagawi dito?" Tanong ko kay Miss Estipania.

"Wala naman. At saka, sa pagkakaalam ko, nakumpleto na ng lahat ng estudyante ni Aileen ang requirements na nire-require niya. Sigurado ka bang kay Aileen ang hinahabol nila?" Tanong niya pa.

"Si Miss Alcaraz ang teacher namin sa math, ma'am."

Napaisip ako lalo. How can that be? Posible bang nagsisinungaling sila? For what? Ugh! I hate thinking and I'm tired of thinking na naman.

Natahimik ako sandali nang bumukas ang pinto ng math dept. Rinig ko ang tunog ng takong ng taong pumasok. I know this one, it's the iconic heels sound of Miss Alcaraz.

"Oh, Aileen. Nandiyan ka na pala. Heto si Irene oh, hinahanap ang mga kaibigan niya."

"Oh, hi Irene." Maarteng ani Miss Alcaraz. "Mga kaibigan mo? Bakit, na-kidnap ba sila? You're a detective right? Inaakusahan mo ba akong nag-kidnap sila? I did not kidnap them! I didn't, I won't and I can't!"

Here she goes again with her dramatic acting. Kaya siguro siya na-assign as the theater's club adviser. "Hindi po ma'am."

"Ah, okay. It's good you cleared." Aniya at saka huminga ng malalim. "So, what's your purpose in going here?"

"My friends told me na may hinahabol silang requirements sa 'yo, ma'am. Pinuntahan ka ho ba nila ma'am?" Tanong ko sa kaniya.

"Sino-sino ba sila?"

"Sina Ceasar po ma'am."

"Ah, si Mr. Del Fuego? Hindi ko pa nga sila nakikita ngayong araw, kaya malayong pumunta 'yon sa akin. Speaking of, is he doing good right now?"

"What do you want to say po, ma'am?"

"About his contest. International spelling and memory contest ata 'yun. 'Yung gaganapin sa South Korea. Hindi ba niya 'yun nasabi sa inyo?" Napailing ako.

He haven't said anything about that contest. May nasabi siyang contest, pero hindi ko naman lubos maisip na international level ang sasalihan niya. Wow, Ceah, ibang klase ka talaga.

I bid farewell to Miss Alcaraz and Miss Estipania. Agad akong pumunta sa clubroom. There greeted me an envelope na nakadikit sa pinto. The addressee states that the letter is for me. How come I receive a letter?

Ah, siguro birthday letter. Aw~, how sweet. I'm so excited to know who this sweety-peety-poopy-pie is!

I immediately opened the envelope and saw a letter. It is made from special paper. Umupo ako at kinuha ang letter. Agad kong binasa ang letter.

---

I fell in love at this age,

My mom told me it's normal but fake,

Yet Nora Aunor see it as sweet.

53544F52414745524F4F4D

—Anon

---

What is this? It is hell'a code, right? Ano namang gagawin ko dito? Tch! Naku, naku, naku talaga!

Hinimas ko ang envelope at naramdaman kong may laman pa iyon. Kinuha ko ang laman nito at agad na tinignan.

It is developed pictures. Pictures of my clubmates in distress!

Russ was chained on the chair at pinasakan ng puting panyo ang kaniyang bibig. Gayundin ang kay JD pero itim ang panyong nakapasak sa bibig niya. Si Ceah naman ay pinasakan ng pulang panyo habang kay Sof ay asul.

My clubmates are in danger! But who the hell made this? Pakana na naman ba ito ng archenemy naming si Machiavelli?

Kung totoo ngang nasa panganib silang lahat, e 'di ako na lang ang tanging maaasahan nila. Pero saan ko naman sila matatagpuan? I turned my gaze looking at the code. Is it the place where my clubmates are located?

About the riddle? Ano namang paki ko sa edad kung kailan unang na-in love ang sumulat? Lalong-lalo na, anong paki ko sa sasabihin ng mama niya? E kung hindi ko nga siya kilala, paano pa ang mama niya? Tsk!

But Nora Aunor, is she the showbiz royalty slash the superstar? If yes, anong kinalaman niya dito? Inisip ko ang mga pelikulang binidahan ni Nora Aunor, tsk! Wala namang pumapasok sa utak ko dahil panahon pa ata ng sitenta nauso 'yung Guy and Pip e. Ang alam ko lang, e 'yung Maria Leonora Theresa, pero ang natatandaan ko pa, e 'yung movie adaptation nina Zanjoe Marudo at Jodi Sta. Maria nun e.

Pero hindi ba, singer din si Nora Aunor? Sa pagkakaalam ko, oo. Siya pa nga 'yung nagpasikat ng kantang pearly shell at sweet 16, right?

Natigilan ako sa pag-iisip. Sweet 16. Tama! Sweet sixteen ang kanta niya na may kinalaman sa code na ito. Most especially 'yung line sa kanta na, it goes like this; they say it's only sweet 16, never been loved, never been kissed.

I thereupon conclude that the writer of the riddle fell in love at the age of sixteen. And because, sixteen is still a minor age, his/her mom didn't allow him/her to go inside a relationship. About naman doon kay Nora Aunor, dahil nga sa kanta niyang sweet 16. Henceforth, 16 is the answer to the riddle.

I thought of ciphers connected to 16. The only cipher that came into my mind was hexadecimal cipher. Hexa means 6, while deci means 10. When added, the answer is 16. Tsk, may natutunan pa rin pala ako kay Ms. Fuentebella.

Habang nag-iisip, hindi ko namalayang nakatayo na pala ako. I sat on one of the chairs beside the conference table and started to write the cipher that I will be using. Natapos ako sa pagsulat at heto ang kinalabasan.

Hexadecimal cipher is a cipher that means anything of, relating to, or being a number system with a base of sixteen. Alam kong malabo ang meaning pero 'yan lang ang pagkakatanda ko, e. Hindi ko rin naintindihan nung tinuro 'yan ni Ms. Fuentebella, pero tanda ko pa ang pagkakasunod-sunod ng number-to-letter value nito.

Kailangan nga palang i-group ang number into two digit number or number-letter relation to finally find the corresponding value. Inilista ko ang two digit numbers or number-letter relations at ang corresponding values.

---

53  54  4F  52  41  47  45

S    T    O    R    A    G    E

52  4F  4F  4D

R    O    O    M

---

Storage room? Dito ba dinala ng salarin ang mga clubmates ko? Siguro nga doon dinala ng salarin ang mga clubmates ko. Why would he put such name of a place kung hindi. Naku, Irene, isip!

Dumiretso ako sa storage room. Part iyon ng main building kung saan tinatago ang mga monoblocs, table, podiums, books at kung ano pang gamit na minsan lang o hindi ginagamit. Minsan din, madumi ang loob nito kasi minsan lang malinis ng janitor or worst, kung minsan nga e hindi na.

Pinihit ko ang hawakan ng pinto ng storage room. Ano bang tawag dun? Ah basta! Pero buti nga't hindi pa locked ang pinto ng storage room kaya agad akong pumasok roon.

Napakadilim ng paligid kaya hinanap ko ang switch ng ilaw. Malawak ang storage room kaya medyo nahirapan akong hanapin ang switch ng ilaw. At last ay nahanap ko na ang ilaw. Pinindot ko ito at nagulat sa aking nakita. Wala ni isang taong nandoon at nakatali sa upuan.

Kasabay ng pagliwanag ng paligid ay ang pagsarado ng pinto. Pumunta agad ako sa pinto at sinubukang buksan ito, ngunit naka-lock ito.

"Tulong! Manong Janitor, may tao pa po rito!" Sigaw ko ngunit tila wala namang nakakarinig. Takot na takot na ako! Birthday ko pa naman, tapos gan'to ako kamalas?! Find authorized novels in Webnovel, faster updates, better experience, Please click <a href="https://www.webnovel.com/book/scene-of-the-crime-detectives_15185853405326505/chapter-13-birthday-trap_40764979426682997">www.webnovel.com/book/scene-of-the-crime-detectives_15185853405326505/chapter-13-birthday-trap_40764979426682997</a> for visiting.

Mas lalo pa akong nagimbal sa takot nang mawala bigla ang liwanag galing sa ilaw na siyang nagsisilbing liwanag na umuukupa sa buong kwarto. Agad akong pumunta sa switch ng ilaw at pinindot iyon ng paulit-ulit, ngunit wala. Nawalan ata ng kuryente.

Bumalik ako sa pinto ng kuwarto at bahagyang tumingin sa siwang. Maliwanag pa ang lugar sa labas pero walang masyadong pumupunta sa parteng ito ng main building.

Hinarap ko ang dilim sa loob ng kuwarto. Bagaman ay walang ilaw ay pinilit kong buksan ang aking mata. Walang ano-ano ay may liwanag na sumakop sa buong kuwarto. Isa iyong apoy galing sa isang kandila.

Hindi naman nagtagal ay bigla na itong sinabuyan ng mga boses na bumubuo ng tono at ritmo. "Happy birthday to you! Happy birthday to you! Happy birthday, happy birthday, happy birthday Irene!"

Pagkatapos ng kanta ay bumukas na ang ilaw sa buong kuwarto. Bumulaga sa akin ang aking mga clubmates. Si Russ na may hawak ng cake. Si JD na hawak ang lighter na pinansindi sa kandila ng cake. Si Ceah na may hawak ng lobo at si Sof na may hawak ng isang bouquet ng bulaklak.

"Ka-kayo—?" Nauutal kong ani.

Ngumiti si Russ at nagsalita. "Oo, Irene. Kami ang may pakana ng lahat. Sorry." She lent me a peace sign after. Biglang nangilid ang luha ko at bigla na lamang bumagsak na tila ba mga mabibigat na butil ng ulan.

"Bakit Irene?" Tanong ni Sof. "Hindi mo ba nagustuhan? Natakot ka ba namin?" Napailing ako.

Pinilit kong magsalita kahit na hindi maawat ang pagbagsak ng mga luha ko. "Hindi. Nagustuhan ko, pero natakot nga ako. Ano ba kayo, bakit ganito naman ang way ng pag- sorpresa ninyo sa akin?"

"To have thrill. Didn't you know it?" English na ani JD. Ganoon pa rin siya sa pagiging monotone niya. Pero, I appreciate what this jerk did. Knowing na ma-pride 'tong taong 'to kaya nagpapasalamat ako sa kaniya't tumulong siya sa pag-setup ng surprise nila sa akin.

Pinunasan ko ang aking luha at ngumiti. "Hulaan ko, magsindi lang ng kandila ang ginawa nito?" Tanong ko habang tinuturo si JD.

"You don't know what this man has done just for this surprise party." Ceah smiled at ginatungan pa ni Sof.

"Hindi lang 'yun Irene. Siya pa bumili ng bouquet. Mayaman 'tong manong na ito." Biro pa ni Sof.

Tinignan ko si Russ as if assuring na tama 'tong mga pinagsasasabi nila. Russ nodded. "Oh, sige. Salamat JD ah. Pero huwag kang assuming, nagpasalamat lang ako, huwag mong bigyan ng malisya."

JD smirked. "Defensive." Maikling ani niya.

"Hindi ah!" Depensa ko pa. Hayst! Defensive pala talaga. "Hindi lang naman ikaw ang naghanda nito kaya salamat din sa inyong lahat! Napasaya ninyo ako ng grabe."

Nangingilid na naman ang luha ko. Ano ba 'to? Tsk, napaka-emotional ko naman. "Crybaby." Ani JD then he smirked.

"Tumigil ka nga diyan! Pwede bang tears of joy lang?!" Ani ko pa. "Saan nga pala kayo pumasok dito? Wala namang daanan sa likod ah."

"Ah, about doon?" Ani Sof. "Here's the trick. There is a plywood separating two parts of the room. Naka-paint naman doon 'yung hitsura ng likod na part sa part ng plywood na nakikita mo kaya lumikha ito ng optical illusion na ang akala mo, walang tao rito sa pwesto namin, pero meron naman talaga. Kung gusto mong makita, pakibaba muna ng plywood!" Utos niya at pumalakpak ng dalawang beses.

Dahan-dahang bumaba ang plywood at tinakpan nito sina Russ. "Pwede bang itaas niyo na? Ayos na. Hehe." Pakiusap ko pa.

Tinaas naman ng taong humahawak ng plywood ang hawak nito. "Blow your candle, Irene." Suhestyon ni Russ. Agad naman akong lumapit sa kanila at ni-blow ang apoy sa kandila hanggang sa mapaso ito.

"Salamat, guys ah. Na-appreciate ko ang lahat ng ginawa ninyo para sa akin. You're so sweet. Pero sana, huwag na ninyong uulitin 'yung ginawa ninyo. Naku, mamamatay ako sa sakit sa puso nito e." Natawa naman sila habang nanatili sa poker face si JD.

"Hindi. Pero seryoso, first time kong maka-experience nito sa eighteen years of my life. Kaya, salamat talaga! Ang saya ko dahil I have you all in my life." Sabi ko sa kanila.

"Fi-first ti-time mong naka-experience nito?" Nagtatakang tanong ni Sof. I bit my lower lip at tumango. Why did I bite my lower lip? 'Yun kasi 'yung way to prevent myself from crying.

"Didn't I tell you, guys? Sorry kung hindi pa." Ani ko. Naku, tutulo na naman ang luha ko nito kung hindi ko pa iibahin ang topic e. Ano nga bang pwedeng topic? Aha, alam ko na. "Ceah." Pagtawag ko kay Ceah.

"Hm? Yes, Irene? What do you want from me?"

"Kasali ka daw sa isang international contest? Hindi mo man lang sinabi." Ani ko. Agad namang tumingin ang iba ko pang clubmates na tila ba na-intriga sa sinabi ko.

"Yeah. Didn't I tell you, guys?" Tanong niya naman. Umiling kami. "I'll tell you immediately after we get back to our clubroom. Nababahing na rin ako sa alikabok dito."

"Oo nga e." Ani pa ni Sof. "Ang dumi-dumi dito e. Baka madumihan pa itong cake, sayang ng pera ni manong JD kung sakali."

Mabilis kaming nakadating dito sa clubroom namin. Pinagsasaluhan na rin namin 'yung cake na binili ni JD para sa akin since recess na rin.

"So, ano nga Ceah? Totoo bang kasali ka doon sa isang international contest?" Intriga ni Russ.

"Accurately." He said. "That was the annual international competition for academic thinkers."

"Nice. Pang-sosyal ah. Ano bang ginagawa diyan?" Tanong ni Sof.

"It's a competition for academic excellent students from all over the world. Actually, before I go to international, I should first win division, regional and national. Luckily, I won. And now, I made it to the international level, but yeah, it's continental level pa lang naman. Hindi pa 'yung highest level. Pero kung papalarin, siyempre, lalaban pa rin." Pumalakpak kaming lahat ng nasa loob ng room dahil sa sinabi ni Ceah.

May itatanong pa sana ako kay Ceah pero biglang may kumatok sa pinto. Nakasuot ito ng uniporme na may nakasabit na badge ng student council. Medyo malayo kaya hindi ko masyadong maaninag ang nakalagay doon.

"Hi." Bati nito. "I'm Bjorn Medenilla, and I'm the student council PIO. I'm here to tell Mr. Ceasar Del Fuego that the principal wants to have a short talk with you. Sino ho pala si Mr. Del Fuego?"

Ceah raised his hand. "What's the purpose? Bakit niya daw ako pinatawag?"

"I'm sorry to tell you but I don't know why either. Just follow me and we'll go to the principal's office." Ani pa ng lalaki.

"Okay." Ani Ceah at bumaling sa amin. "Guys, I think I have to go. Please spare me a piece of cake ha? Huwag ninyo akong uubusan. Lalo ka na, Sof."

"Bakit ako?!" Reklamo pa ni Sof. Hindi pa nga masyadong malinaw ang pagkakasabi nito dahil puno ang bibig niya ng cake.

Hindi na siya pinansin ni Ceah while the latter started following the SC's PIO. Like Ceah, I also wonder kung bakit siya pinatawag ni PJ. If it's about a case, more likely, buong grupo or ang president ang ipapatawag. I think it has something to do with his personal life, and I should not trespass his private life, right?

[ABANGAN]


next chapter
Load failed, please RETRY

Privileged

More Privileged Chapters

Download the app and become a privileged reader today! Come take a sneak peek at our author's stockpiled chapters!

Download

Batch unlock chapters

Table of Contents

Display Options

Background

Font

Size

Chapter comments

Write a review Reading Status: C14
Fail to post. Please try again
  • Writing Quality
  • Stability of Updates
  • Story Development
  • Character Design
  • World Background

The total score 0.0

Review posted successfully! Read more reviews
Send Gifts
Gifted
Thank you for your generous gift.

Cost Coin to skip ad

You can get it from the following sources

  1. 1. Daily check-in
  2. 2. Invite friends invite now >
  3. 3. Vote for new stories Vote >
learn more >
Vote with Power Stone
Rank NO.-- Power Ranking
Stone -- Power Stone
Report inappropriate content
error Tip

Report abuse

Paragraph comments

login
Report inappropriate content
error Tip

This's an experimental test for reading assistance in case.

We highly recommend you to enjoy the beauty of the original words.