Forum Download app Gifts
82.75% Scene of the Crime Detectives / Chapter 24: CHAPTER 23 • PART II: OOPS, STALKER!

Read Scene of the Crime Detectives - Chapter 24 online

Chapter 24: CHAPTER 23 • PART II: OOPS, STALKER!

Mary Russell's POV

"Block three, lot ten, Greenfield Subdivision." Irene said while showing her mischievous smile.

"W-wait, what?! Ano ulit 'yung location? Pakiulit nga." Demand ni Sof.

"Bakit, para saan?" Naging tanong ko kay Sof.

"Basta. Pakiulit nalang."

"Bingi ka ba, Sof?" Ani Irene ngunit nanatiling tahimik si Sof. "Ang sabi ko block three, lot ten, Greenfield Subdivision."

"What?! Sa subdivision na 'yan ako nakatira." Bulalas niya.

"For real, Sof? Sure kang hindi mo kagaguhan 'to?" Paninigurado ni Ceah.

"I'm not making puns this time. Oo, diyan ako nakatira."

"By the chance, kilala mo ba kung sino ang nakatira dito sa address na ito?"

"Hindi kasi nasa block two ako. So, ano? Come on, let's get into my car and we'll find the stalker right this time." Sumeryoso ang mukha ni Sof. Mukhang nagsasabi nga siya ng totoo.

It's already three forty-five in the afternoon when we get into Sof's luxurious car. Agad niyang pinainit ang makina at minaneho ang kotse pagkatapos.

The subdivision where Sof is living is thirty minutes ahead from our school. Pero dahil sa pagmamadali, we got here in Greenfield Subdivision in less than twenty minutes.

Ibinaba muna ni Sof ang window at kinausap ang guard. Agad din naman silang natapos dahil knowing Sof, he's an heir of Velasquez family na super influential here in our city.

Sa pagkakaalam ko, pinara si Sof dahil wala siyang gate pass. How could it be, nakatira siguro siya dito? Bakit wala siyang gate pass ng subdivision na kung saan siya nakatira?

Sof immediately parked his car on the parking area. Nagpaalam siya na pupunta muna sa kanila dahil kanina pa daw siya nagpipigil ng ihi. He will immediately follow us daw pagkatapos niya. I granted his permission, after all, sino ba naman ang gustong magpigil ng ihi?

Irene led the group following her GPS tracker. Dinala kami nito sa isang bahay na may tindahan. Nothing's weird about the place. May tindahan, may isang tambay na mukhang mayaman kung umasta at magsuot. 'Yung tambay lang ata 'yung weird.

Irene said that she will send a message to the stalker's account. It states: 'Ey, stalker. Come out of your place. We're here outside waiting for you to get out.'

A minute later, the stalker replied. 'I'm out of my place right now. Can't you see me?'

Kinilabutan kami sa ni-reply niya. Wala kaming makitang tao maliban roon sa tambay. Hindi kaya this stalker na kausap namin ay 'yung yayamaning tambay doon sa tindahan.

Irene replied. 'Just let us see your face.' Hindi rin nagtagal ay nag-reply ito. 'I'll show you my face in five... four... three... two... one...'

Nahagip ng vision ko na tumayo ang tambay galing sa kinauupuan niya. If I were not wrong, siya talaga 'yung stalker na kausap namin.

Nagulat ako ng habang lumalapit siya sa amin, mas lalong lumilinaw ang mukha niya para sa akin. Totoong siya ba talaga 'yun? Baka naman hindi. Pinikit ko ang mata ko at agad ring binuksan. Totoong siya nga, walang duda.

"Wait, Dos?!" Usal ko sa kaniya.

"Yes, ako nga milady." He said and he did get also my hand and kissed it after. "As expected, you came. Pero uhm, milady I'm so flattered na natatandaan mo pa ang pangalan ko."

"I-ikaw 'yung stalker?"

"Exactly, absolutely and definitely yes." He said, he's back with his yellow hoodie, kahit sobrang init ng panahon ngayon dito sa Pilipinas.

"Russ, kilala mo siya?" Irene asked in curiosity.

"Yeah. Remember that time na umuwi ako sa unit natin na dala-dala 'yung maduduming damit, siya 'yung bumangga sa akin noon sa South Korea."

"Wait, ba't ako nadamay sa clumsiness mo?" Swabeng ani Dos, I glared at him, a deadly one. He has this familiar aura na parang kilala ko talaga siya.

"Ah! 'Yung sinabi mong pogi at machong nakabangga mo sa SoKor! Siya na ba 'yun?!" Bulalas ni Irene. I facepalmed. Hayst, natandaan niya pa ba 'yun?

"Oh, so that's how you see me, milady. Nakaka-flatter naman." Ani Dos. Alam niyo 'yung kahit wala siyang gawin, ngumiti lang cute na siya. Shit!

"Hindi noh?! Huwag ka ngang assuming!"

"Defensive. I like it."

"Like mo mukha mo." Ani ko sa kaniya.

Sa oras na ito, si Irene ang nagsalita. "Hayst, tadhana nga naman, sobrang mapaglaro. Kahit imposible, pagtatagpuin ang mga taong para sa isa't-isa." Ani Irene. Yaks, cringy.

His gaze went to Irene. "And who's this beautiful, talkative woman beside you?"

"I'm Irene—" Napigil si Irene nang kinuha niya ang kamay nito at agad iyong hinalikan.

"Nice to meet you Irene—" Naputol rin ang sinasabi ni Dos nang magsalita si JD at kinuha ang kamay nito.

"I'm JD, nice to meet you." Cold nitong ani. Nagkatitigan sila ng matagal at matagal ring nagkakamayan. Nakita ko ang tension in between. Shit, napaka-possessive naman ng vice-pres namin.

"Cut it you two." Ani ko. "And that man on spectacle is Ceah, we are Sherlock Holmes Club."

"Nice to meet you all. As expected, dumating kayo." Aniya pa. "To be honest, I planned the stalking incident. I knew Andrew Rozen since I'm an avid fan of him on youtube and alam ko ring schoolmate ninyo siya. So 'yun I stated that I planned it, no other hard reasons to."

"What? Bakit mo naman nalaman na schoolmate namin siya? At saka, bakit mo ba siya ni-stalk? Ano ba talagang motibo mo, Dos?" I said.

"You're back on being you, Ms. Curiosity. Isa-isa lang ang tanong, isa lang kalaban oh." Aniya pa at natawa. "But anyways, I'll answer it. I knew it all along na schoolmate ninyo siya since that competition in SoKor. Sabi ko nga, ni-stalk ko siya kasi trip ko lang, char. Ni-stalk ko siya para mahanap ang aking milady." He said at saka kumindat sa akin.

"Ni-stalk mo siya knowing na he'll seek help on us para mahanap ang stalker niya."

"Exactly. Lalong-lalo na dahil nandito si Russell milady."

"Wait, teka lang ha? Paanong naroon ka sa competition? That's exclusive for all the delegates only."

"I have my connections. And by the way, hindi si Twinkle ang pumatay kay JJ Dy, ako talaga." We're all shocked about what he said.

"Ibig sabihin, mali kami ng nahatulang suspek?"

"Exactly."

"Wait, totoo ba pinagsasasabi mo?"

"It's a joke, didn't you get it? Ugh, I'm still not good at delivering puns unlike my older brother, I'll study delivering puns in a more better way for milady."

Mukhang nabuhusan kami ng malamig na tubig sa narinig. How could be that some sort of pun, e mukhang seryoso siya nung sinabi niya 'yun. Find authorized novels in Webnovel, faster updates, better experience, Please click <a href="https://www.webnovel.com/book/scene-of-the-crime-detectives_15185853405326505/chapter-23-%E2%80%A2-part-ii-oops-stalker!_42201378625482915">www.webnovel.com/book/scene-of-the-crime-detectives_15185853405326505/chapter-23-%E2%80%A2-part-ii-oops-stalker!_42201378625482915</a> for visiting.

"Would you please stop calling me milady?"

"Ano bang gusto mong ipantawag ko sa 'yo? Baby, honeybunch, sugarcone?" Mapaglaro niyang ani.

"None at all. Just don't call me on such a cringey call sign." I said.

"If you don't want anything from the options, you have no choice because I'll still call you milady." Aniya. I rolled my eyes.

"Anong ibig sabihin nito?!" A man's voice said from behind. It was Sof, walang duda.

"Bakit, Sof?" Tanong ni Ceah.

I spoke. "This is Dos, the stalker."

"Wait, what?! Siya 'yung stalker?"

"Yeah, bakit ba hindi ka naniniwala? You have any suspect in your mind? Paano ba 'yan, umamin na siya."

"No. I don't care if he's the stalker or not, pero anong ginagawa mo rito Dos?" Nanlaki ang mata ko nang sabihin niya ang pangalan ni Dos.

"Anong ginagawa ko rito? Malamang nandito ako e dito ako nakatira 'di ba?" Pilosopong ani Dos.

"Stop being sarcastic on me." Ani Sof at nagkatinginan naman sila ng matalim.

"Bakit? Is it because you're one year older than me, is that a reason to give respect on you?"

"Wait, anong... bakit mo siya kilala Sof? At ikaw, Dos anong pinagsasabi mo?" Nagtatakang ani Irene.

"Why don't you just ask him tutal nandito naman siya hindi ba?" Ani Sof. Nalipat ang tingin ko kay Dos.

"I am Segundo Velasquez, but you can call me Dos. And I am Sofronio's younger brother."

---

"Wait, bakit hindi mo sinabing may kapatid ka Sof?" Ani ko habang hawak-hawak ang baso ng orange juice.

Nandito kami sa napakalaking bahay nina Sof at Dos. I heard na bumili sila ng six lots para lang sa mansion nilang ito. And why did they live here in such a subdivision? Pagmamay-ari lang naman kasi ni Mr. Sulpicio Velasquez ang Greenfield Subdivision na ito, ang kanilang ama.

"Wala naman kasi sa inyong nagtanong and hindi naman kasi necessary na sabihin ko 'yon sa inyo." He turned his gaze to Dos. "You, bakit ka naroon sa SoKor that time na nandoon rin ako?"

"Is it a necessity to answer your question, kuya?" Pilosopo pa ring ani Dos.

"Not at all. Just wanna find out kung minamanmanan mo ba ako or else?"

"Huwag ka ngang assuming, kuya. Hindi ako pumunta ng SoKor just to eye and spy on you. It's about a family business?"

"What family business?" Tanong ni Sof.

"The third one. Siyempre, hindi ko pakikialaman ang first business ng pamilya natin since my possessive kuya which happened to be you don't want me to get involve in that."

Teka lang, ilang business ba meron sila?

"Sigurado kang hindi mo ko minamanmanan ha?"

"Why would I?" Tsk, nalilito ako. Mukhang si Dos at JD ang magkapatid e, sa tono at way ng pagsasalita nila. "Sabi kasi ni papa, you're too busy on your club. I won't say the term crap which is the adjective used by our father to describe your club kasi baka magalit si milady."

"Can't he just mind his own business?" Mahinang usal ni Sof. "Ito ngang subdivision niya crap rin kung tutuusin e. Hayst."

"I heard that kuya." Dos said.

"Share mo lang?! Wala naman akong pake kung narinig mo 'yun o ng lahat ng nasa loob ng bahay kabilang na ang mga maids ang mga sinabi ko e. Knowing na you're such an asshole, kaya minsan hindi ka na pinaniniwalaan ni papa e."

Ganiyan ba talaga silang mag-usap na dalawa?

Naglalakad na pabalik si Irene galing sa comfort room ng Velasquez's mansion. Nahagip ng mata niya ang isang litrato na naka-frame. It shows a beautiful woman beside Sof and Dos. Mukhang dati na 'yung picture, kasi bata pa kung tutuusin sila Dos at Sof roon.

"Sino 'to Sof?"

Magsasalita na ata si Sof nang unahan siya ni Dos. "That's our gorgeous mother, diyan talaga ako nagmana. Si kuya kasi, mana 'yan kay papa."

"Fuck you. Mas kamukha ko kaya si mama, duh carbon copy mo nga si papa e."

"Hindi kaya. Bakit mo ba pinagpipilitan ang hindi? Aminin mo nalang kasi kamukha mo si papa."

"Kung hindi ka lang talaga mas bata sa akin, kanina pa kita nasuntok e." Sof cussed silently, while his younger brother chuckled.

"Nasaan na siya?" Tanong ko. Biglang nag-iba ang aura ng dalawa. Weird.

"We believe that she's in heaven." Ani Dos at sumeryoso.

"She died ten years ago. Pinaniniwalaang nag-suicide siya pero hindi ako naniniwala."

"Bakit ka ba kasi hindi naniniwala? Just admit it that you just can't believe that our mother's gone."

"Tsk, kung nandito si mama, I'll make sure na palagi kang napapalo. Bakit kasi siya umalis ng maaga? Tingnan mo hindi ka napalaki ng maayos."

"Tsk, nagsalita ang pinalaki ng maayos." Ani naman ng pilosopong si Dos.

"We're sorry about it. Dapat pala hindi nalang ako nagtanong." Ani Irene.

"No worries Irene." Dos said.

"Nasaan 'yung paggalang mo doon Dos. She is still one year older than you." Sof said to his brother.

"No worries ate Irene." He said. "Teka lang nga, sino ba dito ang mga ka-edad ko at hindi, para naman malaman ko kung sino ang tatawagin kong kuya and ate."

"JD and Irene are one year older than you. Si Ceah at Russ ka-edad mo lang. Make sure to call them kuya and ate para naman masabing magalang ang lahi natin."

"Okay kuya." Dos said, emphasizing the word kuya as he rolled his hazel brown eyes. "Sakto pala milady, magka-edad lang tayo. Pwede naman pala."

"Cut it. Tumigil ka nga, huwag mo ngang isama si Russ sa tambak-tambak mong babae." Sof said directly to his brother. He turned his gaze to me. "Huwag kang magpapaniwala sa kapatid kong 'to. Anghel lang kung tignan, tarantado din 'to."

"Nagsalita ang mas mabait sa akin. Alam naman nating lahat na mas babaero ka, 'di ba yaya Marlita?" Tanong ni Dos at agad naman na may nagsalitang babae galing sa kusina.

"Oo!" Napahiya naman si Sof at napakamot ng ulo.

"Oh 'di ba? Mas manwhore ka kaysa sa akin." Ani Dos.

"Shut up. Nagmana lang naman tayo sa pagka-babaero at sa katarantaduhan sa ama natin ah! Siya talaga may kasalanan e."

"'Yan lang ata nasabi mong totoo ngayon kuya. Naniniwala ako sa 'yo this time."

It was four thirty in the afternoon at nandito kami ngayon sa gate ng mansion nila.

"Sige, salamat Sof at Dos sa pag-entertain sa amin dito sa mansion ninyo. Na-enjoy ko." Ani Irene.

"No worries ate Irene. You can get back here often if you want." Ani Dos. "Just tell me, not a perfect timing kapag nandito si papa. Kaya nga kahit gusto ko pang mag-stay si milady at kayo here, I can't kasi pauwi na rin 'yung papa namin e."

"Wala 'yun Dos. Ayos lang, kung sabagay, kailangan na rin naming umuwi, pagagalitan na rin kami." Ani ko at ngumiti.

"Huwag mo akong ngitian milady, mas lalo akong nai-in love e." Natawa na lamang ako sa inusal ni Dos.

Nakita kong siniko ni Sof si Dos sa tagiliran. Nagreklamo naman ang bunso ngunit hindi na natinag pa si Sof sa pagsasalita. "Sure kayong ayaw niyong magpahatid?"

"Oo nga. We can take you to your houses guys, if you want." Dos said.

"Do not worry about us Sof and Dos. We can, malaki na kaya kami. At saka, better 'yung maabutan kayo ng papa niyo dito sa bahay ninyo after niyang umuwi."

"Sige. After all, magluluto pa pala ako. Ay shit, nakalimutan ko. Ako pala magluluto ngayon." Usal ni Sof.

"Sige mauna na kami. Galingan mo 'yung pagluluto Sof ah." Ani ko sa kaniya at nagbeso bilang paalam. Ganoon rin ang ginawa ni Irene kay Sof.

"Ako, walang beso?" Demand ni Dos. Lumapit ako sa kaniya at agad na nag-beso.

"Huwag mo nang tagalan Russ, namumula na. Baka mamaya niyan, hindi na 'yan makatulog mamaya." Sabi ni Sof.

"I guess you don't want my kiss Dos so I'll just hug you." Ani Irene.

"Hindi, ayos na rin ang beso, hehe." Ani Dos kaya hinalikan rin siya sa cheek ni Irene.

"Cut it Dos, naka-manwhore mode ka na naman. May JD na 'yan si Irene."

"Oops, sorry kuya JD." Ani Dos. Sa pambihirang pagkakataon, ngumiti si JD.

"It's okay." Ani JD nang nakangiti. Tsk, siguro nakikita niya 'yung sarili niya kay Dos. Napatingin ng matalim si Irene kay JD. "Why?"

"Kayong dalawa talaga ni Sof, hindi ninyo ba ako titigilan? At idadamay niyo pa si Dos sa kabulastugan ninyo?"

"It's not my fault. Sof introduced it to Dos."

"Hindi ko kasalanan na torpeng talong a la punyeta ka." Tsk, kuta ng mura ata ang bibig ni Sof.

We bid farewell to the Velasquez brothers at agad ring lumabas ng gate. Sabay-sabay kaming pumasok sa isang jeep patungo sa aming paaralan.

After we reached the Sherrinford High, we immediately parted ways. Naghintay ako ng service from our family driver, ni-chat ko na siya kanina na magpapasundo ako ng mga alas-cinco.

At exactly five, buti at nandito na siya. Sa pagkakaalam ko, nakaalis na rin ang mga kasama ko.

---

Another day, another cases. Umagang-umaga ay may sumalubong agad sa amin na mga mild cases. Nagtoka-toka kami kung sino ang assigned sa bawat kaso. Ang lahat naman na iyon ay naresolbahan ng SHC.

"Kamusta 'yung last case mo Sof?" Tanong ko nang makabalik na si Sof.

"Easy sana kaso boring. Biruin mo 'yung nawawala niyang aso, naroon pala sa basement nila nakakulong. At alam niyo ba, imbes na imbestigahan ay ako ang pinahabol sa aso. Muntikan pa akong nakagat, tsk. E 'di sana naghanap sila ng dog whisperer or else." Reklamo ni Sof. Ibang-iba si Sof kapag kinakausap ang kapatid niya kaysa sa pakikipag-usap niya sa amin.

But yeah, you heard it right. We are also trying to accept outside cases pero more of problema ng mga students ang hina-handle-an namin kasi that's why the SHC was created, right? For student's sake.

For the past few months that we started to work, good news came from The Bedazzle, the official newspaper of the Sherrinford High. It states na simula noong magsimula kami, bumaba ang death rate from fifteen percent to five percent. Bumaba rin ang suicidal attempts ng mga estudyante.

That's good but we want better. We have to make the death rate zero percent. We have to secure that under the service of SHC, wala dapat mamatay or magpakamatay na kahit sino sa loob ng paaralan. It's our job to investigate, but it's our job to make them live longer too.

Kaya kahit na love affairs ng mga students, we handle that too. Because most commonly, suicide cases's reason is because of love. 'Yung iba, niloko, 'yung iba pinagpalit. Just how pathetic they are thinking na kailangan nilang tapusin ang buhay nila dahil pinagpalit sila. Tsk, kung hindi nga lang trabaho ng SHC ang ganoon, hinayaan ko na silang magpakamatay.

Patuloy pa rin kaming dalawa ni Irene sa pag-aayos ng documents, application for consultation and our own narrative report. 'Yung tatlo, nasa couch nagkukuwentuhan. Pagod rin daw sila sa pag-handle ng mga walang-kuwentang kaso.

A ringtone started to ring from nowhere. They checked their phone as if looking kung may tunatawag sa kanila. Hindi na ako nag-atubiling tumingin dahil kanta ng paborito kong kpop group ang ringtone ko, ibang-iba sa naririnig namin.

"It's mine." JD said. He went outside the room to take the call. I wonder if it's a case or not. Pero if it's a case kasi, they would try to approach me instead of JD. Maybe it's more of a personal issue.

Mabilis natapos ang pakikipag-usap ni JD. Pumasok siya pabalik sa room pagkatapos ng tawag. He's back inside the room with his usual poker face.

"Sino 'yung tumawag sa 'yo? Kaso ba or ano?" Tanong ni Ceah sa kaniya.

"No."

"E ano? Sino ba ang tumawag?" Tanong naman ni Irene.

"I-It's my lola."

[ABANGAN]


next chapter
Load failed, please RETRY

Privileged

More Privileged Chapters

Download the app and become a privileged reader today! Come take a sneak peek at our author's stockpiled chapters!

Download

Batch unlock chapters

Table of Contents

Display Options

Background

Font

Size

Chapter comments

Write a review Reading Status: C24
Fail to post. Please try again
  • Writing Quality
  • Stability of Updates
  • Story Development
  • Character Design
  • World Background

The total score 0.0

Review posted successfully! Read more reviews
Send Gifts
Gifted
Thank you for your generous gift.

Cost Coin to skip ad

You can get it from the following sources

  1. 1. Daily check-in
  2. 2. Invite friends invite now >
  3. 3. Vote for new stories Vote >
learn more >
Vote with Power Stone
Rank NO.-- Power Ranking
Stone -- Power Stone
Report inappropriate content
error Tip

Report abuse

Paragraph comments

login
Report inappropriate content
error Tip

This's an experimental test for reading assistance in case.

We highly recommend you to enjoy the beauty of the original words.